در اثر شدت پيچيدگى گاز و افزايش جرم و سرعت حركت آن پيدا شد و از آن ، نيروى حرارتى پر تشعشع به وجود آمد متناسب است . بنابراين مقدمات ، معناى آيه اين است كه خدا نخست آب را آفريد و همراه آن عناصر ديگرى را آفريد ، سپس در آن گرما نهاد و از آن بخار خارج گرديد . آن بخار انباشته شد و خداوند از آن بخار انباشته ، عرش خود را بنا نهاد كه ملك آسمانها و زمين است و موجودات ميان اين دو را در شش روز و روزهايى كه مقدار آن جز براى خداوند مشخص نيست بيافريد . ( هر روز نزد خدا مانند هزار سال ما . ) اين بخار ، نخست تاريك بود مانند دود ، سپس خدا آنها را متراكم ساخت و به شكلهاى گوناگون درآورد و اين عمل تحت قوانين استوار صورت گرفت و بعد از اين ، دود ، در تمام جهان هستى گشوده گرديد . در آسمانها و ثوابت و سيارات ، خورشيدها و ماهها و زمينها . پس خداوند زمين را به جاى مناسب خود پرتاب كرد و آن را براى زندگانى آماده ساخت . با استوار كردن كوهها و ريزش بارانها و گشودن نهرها ، و پر شدن درياها و روياندن گياهها و درختان ، بادها را به وزيدن درآورد و حيوانات را در آن پخش كرد . سپس به آسمانها پرداخت . هفت آسمان را بيافريد ( به هر آسمانى فرمان خود را وحى كرد . ) آفتاب و ماه و ثوابت آن را آفريد و به زبان حال به آسمانها گفت : به وجود آييد ، شكل گيريد ، به نظم درآييد كه براى آن شما را آفريدم ( آنها اطاعت كردند ) يعنى خدا فرمود : هست شو ، و هست شدند . صاحب تفسير « المنار » در استدلال اعجاز قرآن مىگويد : از جمله معجزه‌هاى قرآن قول خداوند است كه مىفرمايد : « أَ وَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ كانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَ فَلا يُؤْمِنُونَ انبياء - 35 » ( يعنى يك تكه بود ما آن را از هم باز كرديم و جدا ساختيم .